Opinie: PTSS kent geen beroepsgrenzen
Het erkennen van een posttraumatische stressstoornis (PTSS) – die aantoonbaar door het werk is ontstaan – als beroepsziekte mag niet afhangen van de werkgever of de beroepsgroep waartoe iemand toevallig behoort. Een ingezonden artikel in de Volkskrant door Caroline Koetsenruijter, Cecile de Roos, Rogier van der Wal en Nienke van Osch.
"Bedreigd, bespuugd, mishandeld of gewurgd worden. Geconfronteerd worden met suïcide, reanimaties en ernstig letsel. Verpleegkundigen, verzorgenden, begeleiders en ggz-professionals kunnen er tijdens hun werk mee worden geconfronteerd. Dat maakt agressie en traumatische gebeurtenissen tot serieuze beroepsrisico’s – en niet tot iets wat we dan maar als ‘onderdeel van het werk’ moeten accepteren.
De gevolgen kunnen groot zijn. Een meta-analyse uit 2022 laat zien dat verpleegkundigen die geweld op het werk meemaken ruim twee keer zo vaak PTSS-symptomen rapporteren. Recent Duits onderzoek onder zorgprofessionals vond eveneens een sterke samenhang tussen geweld op het werk en vermoedelijke PTSS.
En toch is voor een zorgprofessional die PTSS ontwikkelt veel minder structureel geregeld dan voor bijvoorbeeld een politieagent of militair. Dat verschil valt moeilijk uit te leggen. Een verwurging wordt niet minder traumatisch omdat die plaatsvindt in een ggz-instelling. Een ernstige bedreiging wordt niet minder bedreigend omdat iemand in de zorg werkt. Waarom zou hetzelfde psychische letsel dan niet dezelfde mogelijkheid tot erkenning verdienen wanneer het aantoonbaar door het werk is ontstaan?"