Wachtwoord vergeten

Blog bericht

Christine Brouwer 09-07-2020 Auteur: Christine Brouwer

Te weinig en te veel samen

Ik ben aan vakantie toe. Nu alles weer wat normaler begint te worden, merk ik pas hoe moe ik eigenlijk ben. Het resultaat van veel zorgen maken, vol goede moed weer verder, honderd dingen tegelijk denken en doen en veel improviseren. En dat geldt niet alleen voor ons psychotherapeuten en psychologen. Iedereen lijkt er last van te hebben, ook Japke, lees ik in NRC.  

Alleen
Ik mis mijn eigen woensdagochtend. Helemaal alleen thuis, mijn huisgenoten allemaal op pad. Zodat ik gewoon in mijn blootje rond kan rennen. Niet dat ik dat nou zo regelmatig deed, maar het kon. Het verbaast mij niet dat iedereen die weer op pad mag massaal aan de tweedehands auto gaat. Heerlijk weer even helemaal alleen! Ik realiseer me dat dit in scherp contrast staat met diegene die niet met anderen onder een dak leven. Zij hebben na die weken van quarantaine ‘een te veel aan alleen’ gehad, en waren juist te weinig samen. En beide versies, te weinig en te veel samen, hoor ik terug in de spreekkamer. Enerzijds het verlangen naar contact anderzijds het missen van eigen tijd.

Vlees noch vis
Daar komt nog bij dat ik die anderhalve meter dus toch nogal wat vind. Want wat is het raar om een therapie van meerdere jaren af te ronden met een hoofdknikje. Natuurlijk, het is heel fijn dat we elkaar weer kunnen zien, maar ik vind het zo moeilijk om anderen niet te kunnen aanraken. Ik wil of naast iemand kunnen zitten een arm om iemand heen kunnen slaan, of ik wil echt alleen en op mezelf kunnen zijn. Dit is uiteindelijk vlees noch vis.

Onrust
En dan die honderd dingen tegelijk denken en doen. Want tussen de cliënten door moet ik ook nog bellen met NZa, FGzPt, TOP voor de vaststelling beschikbaarheidsbijdrage 2019. Waarom staat die opleideling niet op subsidie? Waarom staan we niet in het verdeelplan? Zijn alle gegevens wel goed overgenomen? Kunnen we straks wel bij het Zorginstituut declareren? Twee keer per jaar is het een riedeltje waarvan ik sowieso al in de stress schiet omdat ik nou eenmaal nooit kan onthouden hoe het ook alweer zat.

Tradities
Ondertussen denk ik ook aan onze vakantieplannen: wat gaan we doen? Plannen we nou juist iets met het hele gezin? Of juist niet? Mijn oude buurman leerde me ooit dat vakantie bij uitstek de tijd is voor familietradities. Maar corona heeft daar al aardig aan bijgedragen. We keken samen series, deden spelletjes, en we hadden alle tijd om samen uitgebreid te eten. We deden moedige pogingen om samen te sporten. Alleen met een boek in de hoek van de tuin lijkt mij dus een fantastische invulling van de vakantie!

Vakantie
Kortom ik ben moe. Coronamoe. Ik vind het steeds moeilijker om alle regels scherp op mijn netvlies te hebben, en ze ook allemaal uit te voeren. Ik word een beetje zenuwachtig van alle reisplannen van buren, vrienden, collega’s en cliënten. En ik vraag me af hoe het in de herfst gaat worden. Ik ben toe aan vakantie.

En daarom neem ik nu 3 weken vrij! Ik hoop op mooi weer, veel buiten zijn en lekker zwemmen. En ik wens u allen een goede zomer toe, met tijd samen en tijd voor uzelf!



« Terug naar overzicht